Daltonville
Wat heb je aan Frans als je het niet in de praktijk kan brengen? Tenslotte leer je een taal om je in het buitenland te kunnen redden. Maar aangezien we niet regelmatig naar Frankrijk kunnen met onze klassen, halen we Frankrijk de school in. Want eenmaal per jaar wordt ons Franse dorpje Daltonville opgebouwd en bewoond met natuurlijk Frans sprekende bewoners. Je vindt daar alles wat er in werkelijkheid ook in een dorp is. Er is bijvoorbeeld een gezellig cafeetje, een restaurant, een supermarkt, een hotel, een reisbureau,een politiebureau en een supermarkt en daar gaan de leerlingen aan de slag. Er staat wel iets op het spel, want het levert een redelijk zwaarwegend cijfer op.
Daarom hebben de leerlingen al weken op school en thuis geoefend op hun gesprekjes en wij als docenten stellen ons zo voor dat in die tijd de hele familie verplicht mee oefent. Want spannend is het altijd weer! Wat als je nou ineens niet meer weet hoe je vertelt hoe laat het is? Of als je die verdwaalde toerist toch niet meer de weg kan uitleggen? Bij sommigen
gieren echt de zenuwen door de keel, al blijkt het achteraf toch wel meegevallen te zijn. Op de eerste dag komen de brugklassers bovenbouwleerlingen tegen die hen gaan beoordelen. Eerlijk, maar stiekem ook een beetje behulpzaam,want zij herinneren zich nog goed hoe zij zich indertijd voelden en stellen iedereen zo goed mogelijk op hun gemak. De volgende dag ontmoeten de tweede klassers echte Fransen, die vaak helemaal geen Nederlands spreken, wat het extra spannend maakt. Maar de meeste leerlingen brengen het er prima van af en als het na afloop ook nog eens lukt om in het Frans om een croissant en een boisson te vragen, dan is het toch eigenlijk gewoon een Frans feestje.
